Morozik Mateusz

Helena, starsza ogrodniczka o dłoniach pooranych pracą, lecz sercu pełnym słońca, opiekowała się miejskim parkiem z niezwykłą pasją. Każdy kwiat, każde drzewo, znało jej delikatny dotyk i kojący szept. Jej oczy, choć zmęczone, lśniły, gdy opowiadała o rzadkich odmianach. Często wspominała Morozika Mateusza, młodego wolontariusza, który z wielkim zaangażowaniem pomagał jej w sadzeniu nowych krzewów. Jego obecność wnosiła do parku nową energię, a jego uśmiech rozjaśniał każdy pochmurny dzień. Helena wierzyła, że piękno natury jest najcenniejszym darem, który należy pielęgnować z miłością i szacunkiem dla przyszłych pokoleń.

H****** s****** o********** o d******* p******** p***** l*** s**** p***** s****** o********* s** m******* p****** z n******** p***** K**** k***** k**** d****** z**** j** d******** d**** i k***** s***** J** o**** c*** z******** l****** g** o********* o r******* o********* C***** w********* M******* M...