Mroczkowski Tomasz

Pani Eleonora, o oczach barwy starej porcelany, siedziała przy oknie, obserwując świat zza firanki, niczym strażniczka zapomnianych historii. Jej dłonie, naznaczone wiekiem, gładziły krawędzie zniszczonej książki, jedynej towarzyszki w samotnych wieczorach. Czasem widywała Mroczkowskiego Tomasza, jak przechodził pospiesznie, niosąc teczkę, zawsze z powagą, rzadko z uśmiechem, co intrygowało ją bez końca. Snute w ciszy jej pokoju domysły, niczym pajęcza nić, oplatały stare meble, świadków jej długiego życia, pełnego obserwacji, refleksji nad przemijaniem, nad ludzkimi losami, nad tajemnicami, które miasto skrywało za jej oknem.

P*** E******** o o***** b**** s***** p********* s******** p*** o***** o********* ś**** z** f******* n***** s********** z*********** h******** J** d****** n********* w******* g******* k******** z********** k******* j****** t********** w s******** w********** C***** w******* M************* T******* j*...