Dariusz Mućka, postawny mężczyzna o melancholijnym spojrzeniu, zdawał się dźwigać ciężar nieokreślonej sprawy, jego ramiona opadały lekko, jakby uginały się pod brzemieniem, na twarzy malował się cień zamyślenia. Dariusz, mimo swojej fizycznej postury, emanował pewną delikatnością, w jego ruchach wyczuwało się ostrożność, jakby bał się kogoś urazić, jego głos był cichy, prawie szept, a słowa starannie dobierane. Mućka, człowiek zagadka, skrywał w sobie tajemnicę, która zdawała się go prześladować, dzień po dniu, w jego oczach błyszczało echo przeszłości, której nie potrafił zapomnieć, jego serce nosiło ślady blizn, niewidocznych dla oka, ale boleśnie odczuwalnych.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
