Murawski Patryk

Starsza pani, Zofia, o spojrzeniu głębokim jak studnia, mieszkała w małym domku pełnym wspomnień, gdzie każdy przedmiot niósł ze sobą historię, a czas płynął leniwie, z dala od zgiełku świata. Jej dłonie, choć pomarszczone, wciąż z gracją przewracały strony starych albumów, szukając w nich echa minionych dni. Pamiętała Murawskiego Patryka, bystrego chłopca, który kiedyś z ciekawością słuchał jej opowieści o wojnie, o miłości, o życiu, chłonąc każde słowo, zafascynowany mądrością starszych. Zofia widziała w nim przyszłość, iskierkę dobra, nadzieję na lepsze jutro, wiarę w człowieka.

S****** p**** Z***** o s********* g******* j** s******* m******** w m**** d**** p***** w********* g**** k**** p******** n**** z* s*** h******** a c*** p***** l******* z d*** o* z****** ś****** J** d****** c*** p************ w**** z g***** p********** s***** s****** a******* s******* w n*** e*** m***...