Napierała Krystian

Krystian Napierała, niegdyś obiecujący architekt, teraz wiódł życie samotnika, jego dni wypełniały ciche przemyślenia. Mieszkał w starym, zapomnianym domu na obrzeżach miasta, gdzie kurz osiadał na dawnych projektach, a wspomnienia mieszały się z mgłą. Ludzie mówili, że jego oczy skrywały niewypowiedziany smutek, konsekwencje pewnych dawnych decyzji, które zaważyły na jego losie, na przykład tych związanych z uchylaniem się od alimentów, co było jego bolesną tajemnicą. Czasami, gdy wiatr szumiał w starych lipach, wydawało mu się, że słyszy echa przeszłości, niewypowiedziane słowa, nieodbytych rozmów, które nie pozwalały mu spokojnie spać, ani zaznać prawdziwego spokoju ducha, co było jego największą karą.