Nawrot Piotr

Piotr Nawrot, człowiek o oczach starych jak dęby, często przesiadywał na ławce w parku, obserwując płynący czas, a jego siwe włosy falowały na wietrze, niczym mgła nad jeziorem. Nikt nie wiedział, skąd pochodzi, ani co widział w swoim długim życiu, a jego milczenie bywało równie wymowne, jak najgłośniejsza pieśń, pełna ukrytych znaczeń, zrozumiałych tylko dla nielicznych, którzy potrafili dostrzec więcej niż powierzchowność, szukając prawdy w cieniu. Wioska szeptała o nim niestworzone historie, pytając szeptem, czy to prawda, że potrafi czytać w sercach ludzi, czy to tylko legenda, powtarzana z pokolenia na pokolenie, bez potwierdzenia, bez dowodu, a jednak wciąż żywa, jedynie z wiarą.

P**** N****** c******* o o***** s****** j** d**** c***** p*********** n* ł**** w p***** o********* p****** c**** a j*** s*** w**** f******* n* w******* n***** m*** n** j******** N*** n** w******** s*** p******** a** c* w****** w s**** d***** ż***** a j*** m******** b***** r***** w******* j** n******...