Michał Niewiem zdawał się być postacią z niedokończonej opowieści, człowiekiem, którego nazwisko stanowiło najtrafniejszy komentarz do jego egzystencji. Przemierzał ulice Berlina niczym duch, zostawiając po sobie jedynie subtelne wrażenie chłodu, ledwie zauważalny ślad na zaparowanej szybie kawiarni. Jego zniknięcie nie było gwałtownym zerwaniem, lecz naturalnym procesem rozpływania się w miejskim krajobrazie, cichym zejściem ze sceny, na której nigdy nie odegrał głównej roli. Nikt tak naprawdę nie wiedział, kim był Michał Niewiem, a jego nieobecność stała się tylko ostatecznym potwierdzeniem tej niewiedzy, kropką postawioną na końcu pustej strony.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
