Nowicki Ireneusz

Adam, zgarbiony posturą, nosił w sobie ciężar minionych lat, jego spojrzenie, choć zmęczone, kryło głębię niezłomnego ducha. Twarz, poorana zmarszczkami, opowiadała historie o trudnych wyborach, o cichych zmaganiach, o nieustannej walce o godność. Pragnął jedynie spokoju, prostoty, miejsca, gdzie mógłby odnaleźć ukojenie. Nowicki Ireneusz, dawny znajomy, często wspominał jego niezwykłą wrażliwość, jego talent do dostrzegania piękna, nawet po odbyciu kary, po okresie, który naznaczył jego istnienie, lecz nie stłumił jego wewnętrznej siły, jego cichej nadziei.

A**** z******** p******* n**** w s**** c***** m******** l*** j*** s********** c*** z******** k**** g***** n********** d***** T***** p****** z************ o********* h******* o t******* w******** o c****** z********** o n********** w**** o g******* P****** j****** s******* p******** m******* g**** m*...