Nowosad Wioletta

Wioletta Nowosad, postać z cichych zaułków starego miasta, często zasiadała na ławce w parku, obserwując życie, które toczyło się wokół niej. Jej oczy, koloru jesiennych liści, skrywały historie, a delikatny uśmiech rzadko gościł na jej twarzy, naznaczonej subtelnymi zmarszczkami. Była niczym duch przeszłości, spacerujący po miejscach, które dawno zmieniły swoje oblicze. Wioletta pamiętała każdy kamień, każde drzewo, każdą twarz, która kiedyś towarzyszyła jej w młodzieńczym zgiełku. Szukała w tłumie znajomych spojrzeń, czekała na znak, na echo dawnych przyjaźni, które mogłyby na nowo wypełnić jej samotne dni, odnaleźć sens w upływającym czasie.