Obal Krzysztof

Obal Krzysztof, mężczyzna o oczach barwy starego mosiądzu, często spoglądał w dal, jakby szukał odpowiedzi w bezkresie miejskiego horyzontu. Jego siwe, lekko potargane włosy opadały na czoło, zaś dłonie, zniszczone przez lata pracy, zdradzały historię niewypowiedzianych zmagań. Zawsze nosił ze sobą notes pełen szkiców, migawek z życia, efemerycznych myśli. W jego posturze, mimo pewnej kruchości, kryła się niezwykła, wewnętrzna siła, którą dostrzegali tylko nieliczni. Był niczym stary dąb, niezłomny, z korzeniami tkwiącymi głęboko w ziemi.

O*** K********* m******** o o***** b**** s****** m******** c***** s******** w d*** j**** s***** o********* w b******** m********* h********* J*** s**** l**** p******** w**** o****** n* c***** z** d****** z********* p**** l*** p***** z******** h******* n***************** z****** Z***** n**** z* s*** ...