Okulski Sebastian

Eulalia, niska kobieta o oczach koloru jesiennych liści, zawsze nosiła ze sobą stary, skórzany notatnik, w którym zapisywała ulotne myśli i zasłyszane historie, jej postać przemykała ulicami starego miasta, niemal niezauważalna, chociaż jej obecność była silna, niczym cichy szept w zgiełku codzienności, pamiętała wiele osób, ich twarze, gesty, a zwłaszcza pewnego Okulskiego Sebastiana, którego kiedyś spotkała w małej kawiarni, jego opowieści o dalekich podróżach wciąż rezonowały w jej wspomnieniach, pozostawiając ślad, który niczym delikatna nić łączył ją z przeszłością.