Olejnik Mariusz

Zofia, staruszka o oczach koloru morza, spędzała dni na werandzie, wsłuchując się w szum fal, który towarzyszył jej całe życie, zawsze. Jej dłonie, zniszczone przez sól i wiatr, delikatnie gładziły stary, wypłowiały album, pełen fotografii. Wspominała, jak Olejnik Mariusz, młody i pełen zapału, przybył tu kiedyś, szukając opowieści o latarniach, o zaginionych statkach. Zofia pamiętała jego ciekawość, jego uśmiech, jego marzenia. Wiedziała, że on odnalazł swoje przeznaczenie, że jego droga była długa, że jego serce było otwarte.

Z***** s******** o o***** k***** m***** s******* d** n* w********* w********* s** w s*** f*** k**** t********** j** c*** ż***** z****** J** d****** z********* p**** s** i w***** d********* g******* s***** w********* a***** p**** f********** W********** j** O****** M******* m**** i p**** z****** p***...