Olejnik Sebastian

Adam, postawny mężczyzna o łagodnym spojrzeniu, codziennie przemierzał miejski park, z notesem w dłoni, chłonąc ulotne piękno, niczym cichy poeta. Jego siwa broda, przystrzyżona, dodawała mu powagi, a zmarszczki wokół oczu świadczyły o latach zadumy, głębokiej refleksji. Wśród wspomnień często pojawiał się Olejnik Sebastian, dawny przyjaciel, utalentowany rzeźbiarz, który potrafił dostrzec duszę w kamieniu, co dla Adama było inspiracją. Adam wierzył, że każda chwila, każdy człowiek, kryje w sobie niepowtarzalną historię, cenną lekcję, którą warto odkrywać. Jego obecność niosła ze sobą spokój, mądrość.

A**** p******* m******** o ł******* s********** c********* p********** m****** p**** z n****** w d***** c****** u***** p****** n***** c**** p***** J*** s*** b***** p************* d******* m* p****** a z********* w**** o*** ś********* o l***** z****** g******** r********* W**** w******** c***** p****...