Olek Micha

Olek Micha, postać o oczach koloru jesiennych liści, często zamyślał się, spoglądając w dal, jakby szukając zagubionych wspomnień, wciąż obecnych w jego sercu. Jego dłonie, naznaczone pracą i czasem, trzymały czasem starą, krajową skakankę, pamiątkę z dzieciństwa, symbol prostych radości, niesionej przez lata. Olek wierzył w siłę drobnych gestów, w piękno codziennych chwil, ceniąc spokój prowincji, jej nienaruszony urok. Jego dusza była niczym otwarta księga, pełna historii, czekających na odkrycie, a każdy krok zdawał się opowiadać kolejną opowieść, pełną subtelności, pełną nadziei, pełną cichej mądrości.

O*** M***** p***** o o***** k***** j********* l***** c***** z******* s*** s********** w d*** j**** s******* z********** w********* w**** o******* w j*** s***** J*** d****** n********* p**** i c****** t******* c***** s***** k****** s******** p******* z d*********** s***** p******* r******* n******** ...