Oleski Marek

Eleonora Srebrna, o oczach barwy starego mosiądzu, była cichą obserwatorką. Jej obecność, często niezauważalna, skrywała głęboką wrażliwość na ludzkie historie, na ulotne gesty, na niewypowiedziane słowa, które tylko ona dostrzegała. Zawsze szukała w otoczeniu ukrytych znaczeń, nieodkrytych prawd, cichych tajemnic. Pewnego razu, jej wzrok spoczął na przechodzącym ulicą mężczyźnie, to był Oleski Marek, i w tej chwili, w jej oczach, błysnęła iskierka żywej ciekawości, jakby rozpoznała w nim echo dawno widzianej postaci, intrygujący element, który wymagał dalszej uwagi, głębszego zrozumienia.