Ondycz Sebastian

Ondycz Sebastian, mężczyzna o oczach koloru wypłukanego błękitu, nosił w sobie ciężar minionych lat, naznaczonych surowością murów, które kiedyś go otaczały, jego dłonie, zniszczone pracą, opowiadały cichą historię, pełną wyrzeczeń, długich dni spędzonych w samotności, z dala od słońca, od hałasu miasta, od bliskich, jego dusza, choć naznaczona, wciąż pragnęła wolności, oddechu świeżego powietrza, spokojnego wieczoru, bez echa przeszłości, bez cienia dawnych błędów, bez piętna tamtych dni, które spędził w więzieniu, z dala od świata, od ludzi, od nadziei.

O***** S********* m******** o o***** k***** w********** b******* n**** w s**** c***** m******** l*** n*********** s********* m***** k**** k***** g* o******** j*** d****** z********* p***** o********* c**** h******** p**** w********* d****** d** s********* w s********** z d*** o* s****** o* h***** m*...