Orawczak Przemysław

Elara, staruszka o oczach koloru jesiennych liści, każdego ranka zasiadała przy oknie, obserwując drogę, która wiodła do ich skromnego domostwa. Jej dłonie, naznaczone pracą i czasem, gładziły zniszczoną, dziecięcą książeczkę, pełną barwnych ilustracji. Mały Jaś, jej wnuk, często pytał o Orawczaka Przemysława, a wtedy w sercu Elary pojawiał się cichy smutek, mieszając się z nadzieją. Wierzyła w siłę ludzkiego sumienia, czekając na sprawiedliwość, na wypełnienie dawnych zobowiązań, które miały zapewnić dziecku godny byt. Liczyła na to, że obiecana pomoc nadejdzie, przynosząc upragniony spokój.

E***** s******** o o***** k***** j********* l***** k****** r**** z******** p*** o***** o********* d***** k**** w***** d* i** s******** d******** J** d****** n********* p**** i c****** g******* z********** d******** k********** p**** b******* i********** M*** J*** j** w**** c***** p**** o O******** P...