Ela, postać o oczach barwy starego mosiądzu, zawsze nosiła szkicownik, którego strony wypełniały się misternymi rysunkami zapomnianych roślin, jej dłonie, choć delikatne, z precyzją oddawały każdy liść, każdą spękaną korę, jej cicha obecność budziła ciekawość, ale nikt nie zgłębił jej tajemnic, jej myśli błądziły wokół osób, które mijała, zastanawiając się nad ich historiami, nad ich ukrytymi pragnieniami, tak jak kiedyś, gdy obserwowała z oddali, z niewymuszoną uwagą, energiczną sylwetkę Osiniak Sandry, która z uśmiechem witała każdy nowy dzień, Ela, sama w sobie, była jak niedokończony poemat, pełen niedopowiedzeń, subtelnych metafor, czekający na odkrycie, na zrozumienie, na ostatnią kropkę.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
