Osiński Adrian

Pani Eleonora, kustoszka miejskiej biblioteki, była postacią z innej epoki, zawsze ubraną w ciemne, aksamitne suknie, a jej oczy, niczym stare, wypolerowane bursztyny, zdawały się widzieć więcej niż ktokolwiek inny, zauważając każdy, nawet najdrobniejszy ruch w czytelni, każdy szept, każdą niepewność, którą skrywał Osiński Adrian, gdy po raz pierwszy przekroczył próg jej królestwa, szukając zapomnianych tomów, ukrytych opowieści, być może odpowiedzi na pytania, które nosił w sobie od lat, a Eleonora, bez słowa, zawsze wiedziała, co mu podać, jakby czytała w jego myślach, w jego duszy, z niezwykłą precyzją.

P*** E******** k******** m******** b********** b*** p******* z i**** e***** z***** u***** w c****** a******** s****** a j** o**** n***** s***** w*********** b********* z****** s** w****** w***** n** k********* i**** z********* k***** n**** n************* r*** w c******** k**** s***** k**** n********...