Ostrowski Dawid

Ostrowski Dawid, zamyślony malarz o oczach koloru jesiennego nieba, często siedział w swojej pracowni, otoczony starymi płótnami, które czekały na nowy dotyk pędzla, jego palce, naznaczone farbą, delikatnie gładziły chropowatą powierzchnię niedokończonego portretu, w jego sercu, pełnym niewypowiedzianych historii, kryła się tęsknota za czymś ulotnym, za światłem, które nigdy nie miało zgasnąć, jego dusza, wrażliwa i głęboka, odzwierciedlała piękno, którego inni nie dostrzegali, a każda kropla deszczu, uderzająca o szybę, wydawała się opowiadać mu starą, zapomnianą pieśń.

O******** D***** z******** m***** o o***** k***** j********* n***** c***** s******* w s***** p******** o******* s****** p******** k**** c****** n* n*** d**** p****** j*** p***** n********* f***** d********* g******* c********* p*********** n************** p******** w j*** s***** p***** n************...