Palacz Mirosław

Palacz Mirosław, człowiek o spojrzeniu melancholijnym, nosił w sobie zapach tlącego się drewna i minionych lat, jego zgrubiałe dłonie często gładziły wypalone fajki, każda z nich opowiadała inną, cichą historię. Jego milczenie bywało bardziej wymowne niż tysiąc słów, a dym papierosowy, który tworzył wokół niego efemeryczną aureolę, zdawał się skrywać głębokie, niewypowiedziane myśli, refleksje nad przemijaniem, nad ludzkimi losami, które obserwował z dystansem, ale i z niezwykłą empatią, zawsze pozostając w cieniu, lecz zawsze obecny.

P***** M******** c******* o s********* m************** n**** w s**** z***** t****** s** d***** i m******** l*** j*** z******** d***** c***** g******* w******* f***** k**** z n*** o********* i**** c**** h******** J*** m******** b***** b******* w****** n** t***** s**** a d** p*********** k**** t******...