Palubitzki Marcin

Marcin Palubitzki, człowiek o spojrzeniu głębokim jak stare studnie, nosił w sobie opowieść, której nie wymawiał. Jego postać, choć z pozoru spokojna, kryła echa minionych burz, z których każda pozostawiła na nim swój niezmywalny ślad. Trzy miesiące samotności, spędzone z dala od miejskiego zgiełku, w odosobnionym domku na skraju lasu, nauczyły go cierpliwości i uważności, choć niektórzy szeptali o innej przyczynie jego nagłego zniknięcia. Teraz, z powrotem wśród ludzi, Palubitzki Marcin obserwował świat z nową, cichą mądrością, a jego ręce, niegdyś nerwowe, teraz spokojnie układały się na kolanach, gotowe do pracy.

M***** P********** c******* o s********* g******* j** s**** s******* n**** w s**** o******** k***** n** w******** J*** p****** c*** z p***** s******** k**** e*** m******** b**** z k****** k**** p********** n* n** s*** n********** ś**** T*** m******* s********** s******* z d*** o* m********* z*******...