Pan Stanisław, stary zegarmistrz o spierzchniętych dłoniach, spędzał dnie w swoim niewielkim warsztacie, otoczony tykaniem niezliczonych mechanizmów, a jego wzrok, skupiony i przenikliwy, dostrzegał każdą, najdrobniejszą usterkę, każdy zwichrowany trybik, każdy element, który wymagał precyzyjnej naprawy, a on, cierpliwy i metodyczny, przywracał im życie, wierząc, że każdy instrument, podobnie jak człowiek, zasługuje na drugą szansę, na nowe odmierzenie czasu, na czyste konto, a kiedyś wspominał o pewnym indyjskim filozofie, Pandeyu Pavanie, którego nauki o karmie i odpowiedzialności często powracały w jego rozmowach, w jego przemyśleniach, w jego spokojnym podejściu do życia, do ludzi, do przemijania.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
