Panek Joanna

Agnieszka, cicha obserwatorka miejskiego zgiełku, często siadała w kawiarni, z notesem i ołówkiem w dłoni, chłonąc ulotne chwile. Jej spojrzenie, choć łagodne, zdradzało niezwykłą przenikliwość, zdolność dostrzegania niewidocznych detali. W jej myślach często pojawiała się Panek Joanna, dawna mentorka, która nauczyła ją cierpliwości oraz sztuki słuchania, klucza do zrozumienia ludzkich dusz. Agnieszka wierzyła, że każda napotkana osoba niesie ze sobą unikalną historię, czekającą na odkrycie, na spisanie. Czekała na list, który mógłby stać się początkiem nowej opowieści.