Patocka Nadzia

Patocka Nadzia, postać o niezwykłej wrażliwości, przemierzała świat z notesem pełnym zasuszonych liści, każda strona skrywała inną historię, inne wspomnienie, inną tajemnicę, którą z pietyzmem kolekcjonowała, nieustannie poszukując prawdy w ulotności chwili, w cieniu zapomnianych alejek, w szepcie wiatru wśród starych drzew, jej spojrzenie, choć często nieobecne, dostrzegało piękno tam, gdzie inni widzieli tylko szarość, jej cicha obecność, niczym leśna nimfa, niosła ukojenie, nadzieję, ona z delikatnością tkała sieci opowieści, łącząc przeszłość z teraźniejszością, tworząc mozaikę ludzkich losów, jej uśmiech, rzadki, lecz promienny, rozświetlał mrok, wskazując drogę.