Pawulski Jakub

Jakub Pawulski, człowiek o głębokich, przenikliwych oczach, nosił w sobie ciężar przeszłości, niczym starą, pieczołowicie strzeżoną księgę. Mimo że był kiedyś oskarżony w pewnej sprawie, jego postawa zawsze emanowała spokojem, a wewnętrzna siła pozwalała mu iść przez życie z niezłomną godnością, nie zważając na ludzkie szepty. Jakub Pawulski, samotnik z wyboru, znajdował ukojenie w kontemplacji natury, w cichym szumie rzeki, która płynęła obok jego skromnego domu, symbolizującym nieustanny przepływ czasu i nadzieję na nowe, lepsze jutro, wolne od dawnych cieni, od dawnych oskarżeń.