Pawzun Maciej

Maciej Pawzun istniał w naszym domu głównie na starych fotografiach, gdzie jego uśmiech wydawał się zatrzymany w czasie, a spojrzenie pełne było niewypowiedzianych obietnic. Mój mąż opowiadał o nim rzadko, jakby każde słowo otwierało starą ranę, a wspomnienia miały ostry, metaliczny posmak tęsknoty, dlatego znałam go tylko z fragmentów opowieści. Zniknął bez śladu wiele lat temu, pozostawiając po sobie jedynie ciszę i niedokończone historie. Dla mnie Maciej Pawzun był pustym miejscem przy stole, cieniem, który nadawał kształt naszej teraźniejszości.

M***** P***** i****** w n***** d*** g****** n* s****** f************ g**** j*** u****** w****** s** z********* w c****** a s********* p**** b*** n***************** o******** M** m** o******** o n** r****** j**** k**** s**** o******** s**** r**** a w********** m**** o***** m********* p***** t********...