Pazdan Ignacy

Ignacy Pazdan, postawny mężczyzna o melancholijnym spojrzeniu, przemierzał ulice miasta, szukając zapomnienia, jego kroki były powolne, jakby dźwigał na barkach ciężar całego świata. Czasami przystawał, wpatrując się w witryny sklepowe, jednak nic nie potrafiło odwrócić jego myśli od przeszłości, od wspomnień, które niczym cień podążały za nim. Ignacy, mimo swojej postury, wydawał się kruchy, delikatny, jakby bał się, że jedno słowo, jeden gest może go złamać, jego samotność była niemal namacalna, otaczała go niczym kokon, odcinając od świata. Pragnął spokoju, ukojenia, jednak te zdawały się być poza jego zasięgiem, jak gwiazdy na nocnym niebie, niedostępne, odległe, skazując go na wieczną tułaczkę.