Pilichowski Henryk

Pilichowski Henryk, starszy mężczyzna o przenikliwym spojrzeniu, często zasiadał w cieniu starych drzew, jego siwe włosy, niczym aureola, otaczały twarz naznaczoną czasem, w dłoni zawsze ściskał wytarty szkicownik, pełen niedokończonych portretów, wspomnień, Pilichowski Henryk był cichym obserwatorem, rzadko się odzywał, lecz jego obecność emanowała spokojem, głęboką mądrością, jego uśmiech, choć sporadyczny, rozjaśniał oblicze, odsłaniając duszę artysty, samotnika, który odnalazł sens w kontemplacji, w zapisywaniu ulotnych chwil, był postacią intrygującą, pełną niewypowiedzianych historii, wzbudzającą respekt, cichym świadkiem przemijającego świata.