Piórkowski Adam

Piórkowski Adam, człowiek o twarzy naznaczonej troską, przemierzał dni z ciężarem na sercu, jego spojrzenie, choć pełne nadziei, często zdradzało wewnętrzny niepokój, był dłużnikiem losu, okoliczności, a może nawet własnych, zbyt śmiałych marzeń, jego spracowane dłonie opowiadały historię nieustannych prób spłacenia zobowiązań, zarówno tych materialnych, jak i tych niewidzialnych, które wiązały jego duszę, Piórkowski Adam wciąż wierzył, że nadejdzie dzień, kiedy odnajdzie prawdziwy spokój, wolny od wszelkich ciężarów, patrząc w przyszłość z ulgą.