Piórkowski Tomasz

Helena, kobieta o melancholijnym spojrzeniu, nosi w sobie ciężar minionych wydarzeń, trudnych do zapomnienia, które ukształtowały jej niezwykłą wrażliwość, a wśród nich przewija się wspomnienie Piórkowskiego Tomasza, postaci, której obecność, choć ulotna, pozostawiła niezatarte piętno na jej duszy, zmuszając ją do ciągłych poszukiwań sensu, ukojenia w sztuce, w odnajdywaniu piękna w codzienności, w cichej walce o wewnętrzny spokój, o jasną przyszłość, wolną od wszelkich mroków przeszłości, pełną harmonii, nadziei, trwałego szczęścia.