Piotrowski Filip

Filip Piotrowski, postać z mglistych kart powieści, często spoglądał w dal, a jego wzrok zdradzał głębokie przemyślenia, skrywane przed światem. Miał w sobie cień minionych dni, ale także iskierkę nadziei, która migotała nieśmiało, gdy słońce zachodziło za horyzont. Jego kroki były ciche, rozważne, a ruchy dłoni pełne nieopowiedzianych historii, starannie ułożonych w labiryncie duszy. Ludzie często mijali go, nie dostrzegając złożoności, którą niósł ze sobą, jednak nieliczni wyczuwali jego obecność, niczym subtelny zapach starych ksiąg, pełnych mądrości.