Piotrowski Marek

Piotrowski Marek, mężczyzna o oczach zmęczonych, lecz pełnych niewypowiedzianej dumy, często przesiadywał w kawiarni na rogu, obserwując świat. Jego siwe włosy, starannie zaczesane, zdradzały dbałość o pozory, choć na twarzy rysowały się bruzdy trosk, świadectwo minionych wyzwań. Niewielu wiedziało, że pod płaszczem codzienności, wciąż nosił ciężar dawnych zobowiązań, które, choć finansowo bolesne, były dla niego ostatnim bastionem honoru. Comiesięczne przelewy, niczym ciche przypomnienie o przeszłości, kształtowały jego stoicką postawę, czyniąc go postacią naznaczoną melancholią, lecz niezłomną w swym poczuciu obowiązku.