Pitula Iwona

Pitula Iwona rzadko podnosiła wzrok, jej spojrzenie zwykle błądziło po spękanych płytach chodnika, a cień dawnych wydarzeń kładł się na jej twarzy niczym maska. Niewielu pamiętało już jej dawny, dźwięczny śmiech, który bezpowrotnie zgasł tamtej nocy, gdy w akcie desperacji doszło do pobicia policjantów. To wspomnienie, ostre i bolesne, przylgnęło do niej na zawsze, sprawiając, że jej dłonie drżały przy najprostszych czynnościach, a w oczach gościł tylko smutek i wielki żal.

P***** I**** r***** p******** w***** j** s********* z***** b******* p* s******** p****** c******** a c*** d****** w******* k**** s** n* j** t***** n***** m***** N******* p******** j** j** d***** d******** ś****** k**** b*********** z**** t***** n**** g** w a**** d********* d***** d* p****** p*******...