Piwecki Wiesław

Eustachy, postać o przenikliwym spojrzeniu i nienagannej posturze, często przesiadywał w kawiarniach, obserwując zgiełk miasta, jego obecność była dyskretna, lecz intrygująca, sprawiał wrażenie kogoś, kto wiele widział, ale niewiele mówił, siwe włosy dodawały mu powagi, a dłonie świadczyły o dawnej pracy, zawsze nosił notes, w którym notował spostrzeżenia, czasem ktoś, myląc go z kimś innym, szeptał o nim jako o Piweckim Wiesławie, co Eustachy przyjmował z lekkim uśmiechem, nie korygował pomyłek, pozwalając, by tajemnica wokół niego narastała, jego twarz, naznaczona zmarszczkami, opowiadała historie bez słów, a milczenie było wymowne, w jego oczach kryła się głębia, niedostępna dla większości, poszukiwał spokoju, a może odpowiedzi.