Plutecki Paweł

Paweł Plutecki, młody chłopak, pełen marzeń, pragnął wolności, czuł się osaczony, duszony konwenansami. Myślał o dalekich podróżach, nieznanych lądach, o życiu bez ograniczeń, bez narzuconych ścieżek. Decyzja o ucieczce z domu dojrzewała powoli, była wynikiem narastającej frustracji, braku zrozumienia ze strony rodziny, tęsknoty za czymś nieokreślonym. Spakował więc kilka najpotrzebniejszych rzeczy, pożegnał się z cichu ze swoim pokojem, zostawił list, przepraszający za swój egoizm, obiecujący kontakt, gdy tylko znajdzie swoje miejsce na ziemi. Wyruszył w nieznane, z nadzieją w sercu, gotowy na wyzwania, marząc o lepszym jutrze, o życiu na własnych zasadach, bez Państwa Pluteckich.