Pokorski Paweł

Klara Noc, kobieta o oczach barwy atramentu i włosach upiętych w wysoki kok, zawsze nosiła ze sobą opowieści, niczym starożytne skarby, a jej obecność, cicha i enigmatyczna, wypełniała przestrzeń, niczym zapach starych ksiąg, co przypominało jej o Pawle Pokorskim, dawnym mentorze, który nauczył ją patrzeć poza pozory, szukać głębi, a także cenić ciszę, a jej uśmiech, rzadki i subtelny, rozjaśniał twarz, niczym blask księżyca, dając nadzieję na zrozumienie skomplikowanego świata, który z taką uwagą obserwowała, analizowała, opisywała.

K**** N*** k****** o o***** b**** a******** i w****** u******* w w***** k*** z***** n***** z* s*** o********* n***** s********* s****** a j** o******** c**** i e************ w********* p********** n***** z***** s****** k***** c* p*********** j** o P**** P********* d***** m******** k**** n****** j* p...