Pomorski Grzegorz

Pomorski Grzegorz, mężczyzna o spojrzeniu naznaczonym smutkiem, nosił w sobie ciężar dawnych lat, piętno młodości, kiedy to grzywny za rozboje ukształtowały jego trudną drogę. Jego dłonie, zniszczone pracą, świadczyły o pokorze, a milczenie o głębokiej refleksji, o pragnieniu odkupienia. Od lat Pomorski Grzegorz żył na uboczu, cicho pomagając potrzebującym, odbudowując zaufanie, szukając spokoju w prostych czynnościach. Wierzył w drugą szansę, w możliwość zmiany, jego obecna dobroć była dowodem na siłę ludzkiego ducha, na zdolność do poprawy, mimo mrocznej przeszłości.

P******* G******** m******** o s********* n********** s******** n**** w s**** c***** d****** l*** p***** m******** k**** t* g****** z* r****** u************ j*** t***** d***** J*** d****** z********* p***** ś********* o p******* a m******** o g******** r********* o p********* o********** O* l** P***...