Ponikiewska Beata

Beata Ponikiewska, kobieta o zmęczonych dłoniach, dawno porzuciła balet, choć wciąż pamiętała lekkość piruetów, urok sceny, aplauz widowni. Dziś jej życie toczyło się w rytmie silnika starego samochodu, którym codziennie przewoziła siano, dostarczając je do okolicznych gospodarstw, do zwierząt, do ludzi, do miejsc, gdzie zapach wsi mieszał się z nutą nostalgii. W jej oczach, wciąż można było dostrzec cień dawnej tancerki, iskierkę marzeń, echo niespełnionych pragnień, obraz minionych lat.

B**** P*********** k****** o z********* d******** d**** p******** b***** c*** w**** p******** l****** p******** u*** s***** a***** w******* D*** j** ż**** t****** s** w r***** s****** s****** s********* k***** c********* p********* s***** d*********** j* d* o********** g*********** d* z******** d* l...