Popiński Mateusz

Pan Wiktor, zgarbiony introligator, z rękami naznaczonymi tuszem i klejem, spędzał życie pochylony nad starymi woluminami. Jego wzrok, choć zmęczony, potrafił dostrzec najmniejszy detal, a cisza jego warsztatu przerywana była tylko szelestem kartek. Wspominał czasy, gdy młody Popiński Mateusz, pełen zapału, przynosił mu do oprawy swoje ulubione książki, marząc o świecie pełnym przygód. Pan Wiktor, z nostalgią, wciąż pamiętał jego uśmiech, a imię Mateusz Popiński, niczym dawna melodia, pobrzmiewało w jego myślach, przypominając o minionej niewinności.

P** W****** z******** i************ z r***** n*********** t***** i k****** s****** ż**** p******** n** s****** w********** J*** w***** c*** z******** p******* d******* n********** d***** a c**** j*** w******** p********* b*** t**** s******** k****** W******** c***** g** m**** P******* M******* p****...