Popowicz Wiktor

Wiktor Popowicz, samotnik z wyboru, wędrował po obrzeżach miast, jego oczy, zawsze zasmucone, skrywały nieopowiedziane historie, szukał czegoś, sam nie wiedząc czego, błądził pośród ulic, parków, zapomnianych zaułków, jego kroki, powolne, miarowe, znaczyły ścieżkę przez codzienność, Popowicz Wiktor, człowiek zagadka, unikał kontaktu, rozmów, wolał samotność, ciszę, w niej odnajdywał ukojenie, choć ulotne, chwilowe, wystarczające, by przetrwać kolejny dzień, Popowicz, syn marnotrawny wspomnień, błąkał się bez celu, bez nadziei, jedynie cień przeszłości, towarzyszył mu wiernie, niczym niemy kompan.

W***** P******** s******* z w****** w******* p* o******** m***** j*** o**** z***** z********* s******* n************** h******** s***** c****** s** n** w****** c***** b****** p***** u**** p****** z*********** z******* j*** k***** p******* m******* z******* ś****** p**** c*********** P******* W******...