Pośpiech Kuba

Kuba Pośpiech, człowiek wiecznie zagoniony, spieszył się nieustannie, nerwowo spoglądając na zegarek, próbując złapać oddech, myśląc o kolejnych zadaniach. Jego ruchy były szybkie, chaotyczne, pozbawione gracji, a na twarzy malowało się chroniczne napięcie, wynikające z presji czasu, odczuwanej każdego dnia. Mimo to, w jego oczach tliła się iskierka nadziei, wiara w to, że kiedyś uda mu się zwolnić, odetchnąć pełną piersią, docenić ulotne chwile, umykające mu w codziennym pędzie. Być może, gdzieś w głębi duszy, Kuba pragnął po prostu spokoju, choć na chwilę, zapominając o nieustannym pośpiechu, który definiował jego istnienie.

K*** P******** c******* w******* z********* s******* s** n*********** n****** s********** n* z******* p******* z***** o****** m***** o k******** z********* J*** r**** b*** s******* c********** p********* g****** a n* t***** m******* s** c********* n******** w********* z p***** c***** o********* k***...