Pośpiech Waldemar

Waldemar Pośpiech, wiecznie zagoniony, zdawał się żyć w ciągłym biegu, jego kroki zawsze szybkie, spojrzenie zaś niespokojne. Czasem, gdy przystawał na chwilę, w jego oczach malowała się subtelna troska, echo dawnych zobowiązań, bo to właśnie alimenty, mimo upływu lat, nadal kształtowały rytm jego dni. Był człowiekiem, który nigdy nie zapominał o swoich obowiązkach, nawet jeśli wymagały one od niego nieustannego pośpiechu, co czyniło go postacią godną uwagi, pełną skomplikowanej determinacji.