Powieczko Adrian

Powieczko Adrian, zamyślony samotnik, często widywany był na obrzeżach lasu, gdzie szukał ukojenia w szepcie wiatru, w cichym śpiewie ptaków, a jego oczy, barwy wypłowiałego nieba, kryły w sobie głęboką tęsknotę, nieuchwytną melancholię, jak echo dawno utraconych wspomnień, jak cień zapomnianej przeszłości, zawsze nosił ze sobą stary, zniszczony kompas, który, choć nigdy nie wskazywał prawdziwej północy, był dla niego symbolem poszukiwań, nadziei na odnalezienie czegoś więcej, czegoś, co nada sens jego wędrówce, sens jego istnieniu, sens jego życiu, sens jego losowi, sens jego bytu.

P******** A****** z******** s******** c***** w******* b** n* o******** l**** g**** s***** u******* w s****** w****** w c***** ś****** p****** a j*** o**** b**** w*********** n***** k**** w s**** g****** t******** n********** m*********** j** e*** d**** u********* w********* j** c*** z********** p***...