Prominski Bartek

Helena, postać o cichym spojrzeniu i dłoniach zawsze szukających oparcia, często pogrążona była w zadumie, jej myśli, niczym mgła, otulały ją, tworząc aurę tajemnicy, bo sama nie potrafiła nazwać uczuć, pragnień, celów, często powtarzając, że po prostu nie wie, co czeka jutro, co myśli, co powinna zrobić, a jedynie Bartek Prominski, jej dawny znajomy, zdawał się dostrzegać tę kruchość, tę wrażliwość, ukrytą pod zasłoną niepewności, próbując zrozumieć jej milczenie, zagubienie, melancholię, niewypowiedziane słowa.

H****** p***** o c***** s********* i d******* z***** s********** o******* c***** p******** b*** w z******* j** m***** n***** m**** o****** j** t****** a*** t********* b* s*** n** p******** n***** u***** p******** c***** c***** p*********** ż* p* p***** n** w*** c* c**** j***** c* m***** c* p****** z...