Pruszinska Karolina

Pruszinska Karolina, kobieta o oczach barwy starego bursztynu, przemierzała mgliste uliczki nocą, jej kroki odbijały się echem od bruku, niosąc ze sobą tajemnicę. W dłoni ściskała zniszczony notatnik, pełen szkiców nieistniejących miast i wierszy o zapomnianych marzeniach, każdy zapisany wers zdawał się szeptać opowieść o dawnych podróżach, o minionych chwilach, o ukrytych pragnieniach. Jej postać, otulona długim, ciemnym płaszczem, niknęła w cieniu latarni, pozostawiając za sobą jedynie ulotny ślad perfum, subtelny jak wspomnienie, efemeryczny jak sen.

P********* K******** k****** o o***** b**** s****** b********* p*********** m****** u****** n**** j** k**** o******* s** e**** o* b***** n***** z* s*** t********* W d**** ś******* z********* n******** p**** s****** n************** m**** i w****** o z*********** m********** k**** z******* w*** z*****...