Przedwojska Natalia

Piotr, samotny rybak, co dzień wypływał na morze. Jego wzrok śledził horyzont, jego łódź kołysała się na falach. Był człowiekiem milczącym, lecz serce znało wiele historii, wiele cichych opowieści. Często myślał o Natalii Przedwojskiej, dawnej miłości, kobiecie o oczach koloru morza, o duszy wolnej jak wiatr. Natalia odeszła lata temu, szukając własnej drogi, własnego szczęścia. Piotr pamiętał jej uśmiech, jej głos, jej dotyk. Wierzył, że odnalazła spokój, spełnienie, swój prawdziwy dom. Jej pamięć towarzyszyła mu w każdej podróży, w każdej burzy. Była dla niego latarnią, gwiazdą. Marzył o jej powrocie, o jej świetle.

P***** s****** r***** c* d**** w******* n* m***** J*** w**** ś****** h******** j*** ł*** k******* s** n* f****** B** c********** m********* l*** s**** z**** w**** h******** w**** c****** o********* C***** m***** o N****** P************* d***** m******* k******* o o***** k***** m***** o d**** w***** ...