Przyborowski Tomasz

Marcel, stary introligator, spędzał dnie w ciasnej pracowni, otoczony zapachem skóry i kleju. Jego dłonie, zniszczone latami precyzyjnej pracy, z niezwykłą delikatnością zszywały stronice, tworząc nowe opowieści z pożółkłych kart. Był człowiekiem słowa i porządku, ceniącym każdą obietnicę, co było lekcją z burzliwej przeszłości. Współpraca z **Przyborowskim Tomaszem**, ambitnym, lecz nieprzewidywalnym, pełnym wielkich planów, lecz mającym tendencję do pozostawiania niedokończonych spraw, nauczyła Marcela ostrożności. To doświadczenie, choć bolesne, ugruntowało jego przekonanie o wadze konsekwencji i wierności danemu słowu, stając się życiową maksymą.

M****** s**** i************ s****** d*** w c****** p******** o******* z******* s**** i k***** J*** d****** z********* l***** p********** p***** z n******** d************ z******* s******** t****** n*** o******** z p********* k**** B** c********** s**** i p******** c******* k**** o********* c* b*** l...