Przybyłek Jagoda

Zofia, kobieta o oczach koloru starego mosiądzu, siedziała w cieniu, niezauważona, jej dłonie, gładkie od lat pracy, spoczywały spokojnie na kolanach, skrywając historie o minionych dniach, zmiennych losach, będąc cichym strażnikiem pamięci. Pilnie obserwowała świat, a jej serce biło w rytmie starych zegarów, odmierzając chwile z cierpliwością. Często z ukrycia spoglądała na Przybyłek Jagodę, swoją bratanicę, młodą, pełną życia dziewczynę, która z energią poznawała świat, szukając własnej drogi, nieświadoma cichej opieki. Zofia, choć nigdy nie interweniowała wprost, czuwała nad Jagodą, dbając o jej bezpieczeństwo, rozwój, szczęście, wierząc w jej siłę, dobroć, przyszłość.

Z***** k****** o o***** k***** s****** m******** s******** w c****** n************ j** d****** g****** o* l** p***** s********* s******** n* k******** s******** h******* o m******** d****** z******** l****** b**** c***** s********** p******* P***** o********** ś***** a j** s**** b*** w r***** s*****...