Pytlisnki Artur

Artur Pytliński stał przy oknie, obserwując monotonię holenderskiego krajobrazu, gdzie płaska ziemia zdawała się nie mieć końca, zupełnie jak jego myśli o nowej pracy, która była jednocześnie obietnicą i ciężarem, szansą porzucenia dawnych kłopotów, a chłodne powietrze niosło ze sobą obcy zapach wilgotnej ziemi i kanałów, nieustannie przypominając mu o dystansie dzielącym go od wszystkiego, co kiedyś nazywał domem. Każdy dzień był tu taki sam, wypełniony pracą i ciszą obcego mieszkania.

A**** P******** s*** p*** o***** o********* m******** h************* k********** g**** p***** z***** z****** s** n** m*** k***** z******* j** j*** m**** o n**** p***** k**** b*** j*********** o******** i c******** s***** p********* d****** k******** a c****** p******** n***** z* s*** o*** z***** w**...